Truth & reconciliation under the olive trees

One week at Terra Meera brought unexpected conversations of truth and reconciliation under the olive trees. We, a group of purpose driven women connected to Tiara Leadership International, had invested a small amount in the olive orchard with the promise that we would come to harvest the olives ourselves. Our primary aim was to support the owner of Terra Meera, dr. Irena Ateljevic, at her endeavor to create a blooming center for regeneration and community building.
Little did we know that this week turned out a marvelous opportunity to sharpen and enrich our beliefs and vision on life.

Op de drempel

Daar staat ze! Onderaan de trap van het grote stenen huis, nog even leunend tegen de , grijze pilaar. De zon streelt haar hele verschijning door de witte jurk heen. Haar ogen glimmen onder de rand van een grote strooien hoed, vorsend en uitdagend tegelijk. De lippen gestift. Het rechterbeen lijkt zich al klaar te maken voor de volgende beweging; de voet op de rand van de laatste trede. Links aarzelt nog een moment tussen gaan en staan. De zwarte schoenen lijken te klein voor de levenslust waar haar lijf van overstroomt.

De pelgrim als spiegel

Toen ik deze zomer even terug was in Vallonbrun, de Franse alpenhut waar ik zes jaar geleden sliep tijdens mijn voetreis naar Rome, zag ik mijn bespiegelingen van toen in een nieuw daglicht. Mijn tocht was indertijd ingegeven door nieuwsgierigheid. Ik wilde in de voetsporen treden van religieuze pelgrims die van klooster naar klooster liepen, maar ook in die van achttiende-eeuwse jongeren, zoals Goethe, op grand tour naar Rome als onderdeel van hun ‘culturele vorming’. Ik ging op zoek naar de Europese gemene deler, maar ontmoette onderweg juist eindeloos veel verschillen. Tussen mensen. Tussen dorpen. Tussen landschappen. En die werden ook nog eens uitvergroot door mijn eigen gemoedstoestand.

Find true leadership step by step

Climbing the Salkantay in the Peruvian Andes became more of an expedition than a regular hiking trek during our May 2015 True Leadership Experience. It was an experience, indeed. Eight women (CEOs, COOs, business women, writers and professors) supported by several men (guides, shamans, cooks, horsemen) climbed the mountain, gasping for air, pushing on, moved by the inspiration from mother earth. We were all quite well prepared. Nine months of training, both mentally and physically made us perfectly ready for the trip. Our intentions were clear, our bodies were strong and our sisterly connections were in good shape.

Last stop before the top

Een beetje bibberig en onverklaarbaar stram loop ik vandaag stevig door naar de laatste stop voor Rome. Onderweg kom ik door Formello, gelukkig weer een schoonheid van dorp. De huizen geverfd, de bloemetjes buiten en een aardige barman die mij gewoon nog een extra croissant komt brengen, omdat die net vers uit de oven komt. Ook de zusters van Nostra Signora lijken ’s middags extra lief en doen mij een mooie sleutelhanger cadeau.

Over een flirtende monnik en andere schepselen Gods

Een heerlijke tocht door prachtige heuvels. Ik blijf de enorme regenbuien die Genova en omgeving zo teisterden precies genoeg voor. Tranen van ontroering biggelen over mijn wangen bij het gezang dat ik onderweg hoor uit het Monastero di Bose, een klein kloostertje in de heuvels, terwijl ondertussen de vogeltjes fluiten, de bladen dwarrelen en af en toe een eikel uit de boom valt.

Herfst in Toscane

Gisteravond voor het eerst weer ontroerd door menselijke schoonheid. Lekker op een bankje op een pleintje van de invallende duisternis genoten. De prachtige gebouwen waar het licht zo mooi op valt. De stilte op de binnenplaats van het Sint Franciscus convent. Een gezellig barretje met nota bene Billy Holliday, waar ik graag nog wat langer blijf. Langzaam begint de beschaving weer zijn bekoring te krijgen.

Est! Est!! Est!!!

Ook in Italie wordt het nu herfst. Lekker fris met woeste luchten. ’s Avonds het gebed van de nonnen bijgewoond en vanmorgen vroeg op voor de mis. Maar de ingang van de inpandige kerk is nergens te vinden. Dan maar vroeg vertrokken. Onderweg komen er gedichten van Gerrit Achterberg en Ida Gerhardt langs.

Op reis

Mijn favoriete bezigheid: koffers pakken en op reis gaan. Maakt niet uit waarheen, waarvoor en waartoe. Als er maar beweging inzit. Deze keer gaat de reis naar Move to Balance in Hongarije. Lekker uitwaaien, leuke mensen spreken en in beweging zijn. Wandelschoenen, sportschoenen en joggingbroek gaan mee. Ook een opschrijfboekje natuurlijk, want de reis betreft een schrijfretraite (op initiatief van Veronica Waleson). Prima toch? Altijd wat te schrijven: overdenkingen, dagboek, reisverslag, weblogs en als ik me echt verveel, mails die al lang op antwoord wachten.